»∂נ мαєѕтяσ ωєв ѕρα¢єѕ'ιηє нσנgєℓ∂ιηιz«

O Varki ßen Onu ÖyLesine öZLüYoRDuM!

Artık daha fazla böyle yaşayamazdı. İçindeki o sadece ve sadece kendisine ait olan özü ortaya çıkarmak ve onu yaşatmak istiyordu. Çünkü böyle, birden fazla ve kendisinin olmayan ve gerçek mi sahte mi olduğunun ayırdına varamadığı kişilikleri taşıyordu, sıkıntılı bir yük gibi... Peki, gerçek ve sadece ona ait bir özü var mıydı onun? Varsa neredeydi ve kimdi o? Öylesine çok maske kullanmış, öylesine çok değişik kalıplara girmiş, şekil değiştirmek zorunda kalmıştı ki, gerçek niteliğini yitirmiş olarak duruyordu. Belki de hiç olmadığı korkusuna kapılıyordu arada bir. Sık sık o gerçek özünü bulabilmek, ona ulaşabilmek için eve kapanıyor, günlerce hiçbir arkadaşını, yakınını aramıyordu. Kendisine yeni bir koza örmeliydi ve gerçek özünü bulduğunu sanıp, "artık insanların içine çıkabilirim, onları gerçek kişiliğimle görüp, hissedebilirim" diye düşünüyor, yanlarına sevgi ve hasretle koşuyor, ama biraz konuştuktan sonra, konuşmanın yine kendisine ait bir öz olmadığını görüyordu. Bir başkasıydı sanki o. Ya da kimseye ait olmayan birinin özüydü taşıdığı. Unutulmuş, tesadüfen bulunmuş ya da korkudan, kaygıdan alelacele oluşturulmuş yapma bir şeydi. O ânı kotarması için, ilişkileri geçiştirebilmek,
kendini orada o an için var edebilmek için yarattığı sahte bir kişilikti sanki...
Bu yüzden arkadaşlarına dostlarına sevgiyle, umutla koşar, sonra da yapma kişiliğinin yarattığı sıkıntı, tatsızlık, boşluk belli belirsiz bir kasvet duygusuyla yeniden gerçek özünü bulmak için evine, odasına dönerdi. Yine olmamıştı. İçindeki o gerçek öz, eğer bir ara var olmuşsa onu belki de sonsuza kadar terk etmiş, onu böyle öksüz, hep doyumsuz, geçicilik ve kenarda kalmış olma duygularıyla bırakmıştı. Bu hep geçicilik duygusuna, şu anlamsızlık duygusuna daha fazla dayanamazdı. Bir gün gerçek kendisiyle buluşacaktı. Bu tutkuyla bekleyiş, ona geçmişte bir ara, belki çok kısa bir süre bu özle birlikte yaşadığı inancını veriyordu. "O vardı ki ben onu böylesine çok özlüyorum" diyordu... Şimdiyse "binlerce hiç kimseydi". Tek başına bile değildi. Çünkü tek başına olmak bir sağlam varoluştu ve bakım isteyen bir şeydi.
"Tek başınalık bir şans"tı.
Yalnız bile olamadığı, bir hiç kimse olduğu için bu yüzden kim gerçek dostu, kim düşmanı, kim onu seven, kim katili, asla içtenlikle anlayamıyordu, algılayamıyordu. İşte bu yüzden onu gerçekten sevenleri göremiyor, onu pek de ciddiye almayanlara çok yakınlık duyduğunu sanıyordu. Çoğu kez sevgisinden ve nefretinden emin olamadığı için hep endişeler ve kaygılar içinde ve güvensizlik duygularıyla yaşıyordu.
Hep bir doyum arıyor, ama yine hep açlık hissediyordu. Kahramanlık yapmak, cesur serüvenler yaşamak istiyor, ama korkuları buna izin vermiyordu. Hep o sahte kimliklerinin tümünden kurtulup çılgın ve başıboş bir aşk yaşamak istiyor, sonunda güvenli, ancak sıkıntılı, coşkusuz, tekdüze ilişkilere saplanıp kalıyordu.....

ßilirim ki en kötü mesafe sevdiğinin yanında olup,kalbinin senden uzakta atmasıdır..
ama birde aradaki onca mesafeye rağmen her sabah onunla uyanmak vardır...
bizim sevdiğimiz aslında "o" değil..ona duyduğumuz aşk hele birde bu aşk imkansızsa..
nazım demir parmaklıkların ardındaki dünyayı özlemişti,özlemek için geçerli bir sebep olması lazımdı adını aşk koydu..
seneler önce birine aşıktım,yanındayım ama o benim yanımda değildi...
elini hiç tutamadım,kafamı kaldırıp gözlerinin içine hiç bakamadım,ölürüm sanıyordum ona dokunsam..
Her gün kaç tane yazı yazdım,sayısını unuttum..
benim olsa demedim hiç biliyordum benim olsaydı gözümde bu kadar ilahlaşmayacaktı ve şimdi bu yazıyı okuyunca o zamanlar geldi aklıma
teşekkürler,bana aradaki mesafenin aşkı aşk yaptığını tekrar hatırlattığın için
hani eski zaman aşkları vardır ya..
siyah beyaz bir fon arkada,önde sevilen kız yürümekte arkada sevdalı çocuk..kız eve girene kadar onun ardında yürür tek kelime etmez ama..aradaki tek iletişim aracı duvarların içine saklanan mektuplardır..
kız alır,okur ve yakar o mektupları ailesinin bulmaması lazımdır çünkü..
birde şimdiki aşklar var,arkada renkli bir İstanbul sokağı...
"seni seviyorum" o zaman "yatalım"
bilirimki insan dokunamaz sevdiğine,kırılır sanır,oyuncak bir bebek gibi dokunmadan sever..

aşk ı yanlış biliyoruz sanırım,kimin kime hükmettiği,kimin kimi daha çok sevdiği değildir aşk..
belki bende yanlış biliyorum ama aşk iki insan arasındaki büyüdür,bozulmaması gereken..
aşk mesafeleri sevmektir,aşk arada mesafe bırakmaktır..aşk imkansızlığı sevmektir ve bazen imkansız olmaktır..

Yağma be yağmur. İçim üşüyor. Islatma toprakları. Attığım her adım daha da ağırlaşıyor.
Kokun sinmesin çiçeklere. Çoktan unuttum içime derin bir nefes çekmeyi. Çoktan unuttum ardından görünen gökkuşağının renklerini. Serinletmeye çalışma boşuna içimi. İstesen de beceremezsin yorulma boşuna.
Yağma yağmur.
Çek git yoluna
Esme be rüzgar. Uğulduyor kulaklarım. Takatim yok itme beni. Titriyor bacaklarım. Bilmem hangi melodidir fısıldadığın. Duymuyorum. Uzun zaman oldu işitmiyorum hiçbir sesi. Çek elini eteğini dalların üzerinden. Eğme boynunu. Koparma yapraklarını. Bırak her biten ot her yeşeren yaprak yerinde güzel. Çalma! Yerinden yurdundan etme hiç birini. Kimseler yok işte sokaklarda. Issız her yer senin şansına
Esme rüzgar. Çek git yoluna.
Geçme be zaman. Sabrım bitiyor. Dur olduğun yerde. Her şey uzaklaşıyor. Unutturma bana çektiklerimi. Unutturma özlemiyle divane ettiklerini. Alışmaya çalışmadım hiç. Vazgeçmeye çalışmadım. Henüz çok taze yaram. Bırak kanasın. Bir gün dönmez biliyorum. Bekletme boşuna.
Geçme zaman. Çek git yoluna.
Akma be gözyaşım. Yüreğim yanıyor. Değmez bir vefasız için heder olmana. Eğer gözyaşım fayda etseydi ona gider miydi ardına bile bakmadan uzaklara. Kıyamadığı kopamadığı onsuz yapamadığıydım hani? Yazık. Ne boş sevmişim meğer. Ne boş yanmışım. Sanma bu benim ilk aldanışım.